Конкурс дзіцячага малюнку

Час ідзе, і для новых пакаленьняў беларусаў праблема Чарнобылю ня бачыцца вельмі востраю. Але ж зь дзяцінства ў грамадзяніна Рэспублікі павінна выхоўвацца высокая радыялягічная культура. Памяць і ўсьведамленьне Чарнобыльскай катастрофы — гэта тое, што павінна стаць стартавым пунктам для ўсьведамленьня праблемы «мірнага атаму» в нашай краіне.

Прапаноўваць дзецям тэму Чарнобылю — наш доўг. Але наш доўг таксама — рабіць гэта ў зразумелай, прымальнай і, галоўнае, цікавай для дзяцей форме. Напрыклад, у форме казкі — вечнага інструмэнту чалавецтва для развагаў над важнейшымі праблемамі.

Раскажыце свайму дзіцяці пра Чарнобыльскую бяду, яе прычыны й наступствы, а ён няхай раскажа вам пра пачутае казку, намалюе яе! Радыяцыя такая ж нябачная, як і казачны пэрсанаж пад шапкой-невідзімкай, яна абыякавая й беспашчадная да чалавека, але менавіта ад чалавека залежыць, ці будзе гэтая сіла яму падуладнач. Нашае жыцьцё ў нашых руках і гэта ня толькі каштоўнасьць, але й адказнасьць. І дзеці павінны гэта разумець, каб жыць.

Творы можна дасылаць на электронны адрас 26krasavika@gmail.com, альбо прыносіць у сядзібу Партыі БНФ (былая Варашэні, 8).

Лысы вожык

Прайшоў 21 год з дня агульнанацыянальнай трагедыі – чарнобыльскай катастрофы. Шмат што зьмянілася з таго часу, у тым ліку й стаўленьне да гэтай праблемы: яна вырашаецца шляхам зьнішчэньня памяці аб ёй. Пакаленьне “постчарнобыль” ужо ня ведае й ня бачыць сувязі паміж праблемамі, зьвязанымі са здароўем і экалягічнай сытуацыяй у краіне. Але няведаньне фактаў не ўплывае на іх існаваньне.

Адзін з прынцыпаў нашай дзяржавы – ігнараваць сапраўдныя праблемы. Праблема Чарнобыля вельмі важная, але не адзіная. Чарнобыль быў пароджаны безадказнасьцю, абыякавасьцю, неадукаванасьцю. Гэтыя ж фактары правакуюць праблемы ў палітыцы, эканоміцы, культуры.

Забыцьцё – гэта стан сучаснасьці й адначасова яе выклік. Калі мы не адкажам на гэты выклік — забыцьцё праглыне нас. Мы будзем у палоне нявырашаных праблемаў. Павінны зьявіцца сымбалі асэнсаваньня й разважаньня, на якія мы забыліся. Яны мусяць быць народжаныя самім грамадзтвам.

Такім сымбалем, які прыйшоў з крыніцы народнага жарту, зьяўляецца Лысы Вожык. Гэта ахвяра радыяцыйнай мутацыі, незразумелая дзеля асяродзьдзя й дзеля самога сябе. Сваім выглядам Лысы Вожык падштурхоўвае асэнсаваць зьявы рэчаіснасьці й расплюшчыць вочы. Шмат хто, незадаволены сучасным станам рэчаў у краіне, адчувае сябе адзінокім, бездапаможным, непатрэбным, слабым. У гэтай безвыходнасьці мы губляем сябе й трапляем у кола дурной бясконцасьці, зь якога ня бачым выйсьця. Мы ўжо ня чуем адно аднаго й жывем паасобку.

Лысы Вожык сваёй асобай заклікае зірнуць на нашыя недахопы. Ён ёсьць ахвяра сытуацыі, якая заклікае знайсьці зь яе выйсьце. Кожны з нас зьяўляецца такой ахвярай. І мы самі павінны браць адказнасьць за сваё жыццё й сваю краіну. Але гэта немагчыма рабіць паасобку. Але й працаваць, й разважаць разам мы яшчэ ня ўмеем. Лысы Вожык будзе вучыцца разважаць над праблемамі, адстойваць свае правы, выконваць абавязкі.

Лысы Вожык – сымбаль Чарнобыльскай праблемы й памяці пра яе. Памяці, якая прымушае дзейнічаць. Ён можа стаць знакам самых розных творчых і грамадзкіх ініцыятываў. Лысы Вожык супраць Чарнобыля ва ўсіх праявах нашага жыцьця. Ён супраць прыніжэньня годнасьці, супраць абыякавасьці й разьмякчэньня волі. Ён хоча быць патрэбным сабе, сябрам, краіне. Трэба шукаць і знаходзіць сваё месца ў сваёй дзяржаве. Трэба жыць сёньня й зараз, не ігнараваць мінуўшчыну й клапаціцца пра будучыню. Гэта й спрабуе рабіць Лысы Вожык. Але яму патрэбна шмат сяброў! Як і кожнаму з нас.